BÖLÜM 1
Bir zamanlar, rüzgarın fısıldadığı yemyeşil ve huzurlu bir kamışlık vardı.
BÖLÜM 2
Küçük Ney, yuvasından ayrılıp bir enstrüman olduğunda kalbi hüzünle doldu ve şarkılar söylemeye başladı.
BÖLÜM 3
Ney'in sesi öyle dokunaklıydı ki, onu duyan kadın, erkek, çocuk herkesin gözleri sevgiyle doldu.
BÖLÜM 4
Küçük Ney, 'Ben her zaman eski yuvamı ve aslımı özlüyorum,' diye fısıldadı rüzgara.
BÖLÜM 5
Gittiği her mecliste şarkılar söyledi, herkesle arkadaş oldu ama her kalbe dokunamadı.
BÖLÜM 6
Herkes onun şarkısını kendi bildiği gibi dinledi, ama içindeki derin sırrı çok az kişi fark etti.
BÖLÜM 7
Onun sesi sadece bir hava değil, içindeki sıcacık bir sevgi ve aşk ateşiydi.
BÖLÜM 8
Can ile beden gibi olan bu güzel ezgi, her zaman sevgiye ve gerçek evine kavuşmayı bekleyecekti.